537600027
BenJ2.jpg
IMG_20170828_124845~2.jpg
537600027

Soms word ik wakker - stemmen van eenzaamheid


SCROLL DOWN

Soms word ik wakker - stemmen van eenzaamheid


Tentoonstelling over eenzaamheid

Ben je eenzaam? Vrijwel niemand zal makkelijk toegeven dat hij zich (wel eens) pijnlijk alleen voelt. Toch blijkt uit onderzoek dat ruim een derde van de volwassen Nederlandse bevolking eenzaam is, 10 procent is zelfs ernstig eenzaam. En naarmate de leeftijd vordert nemen de percentages alleen maar toe. Van alle ouderen is minstens de helft eenzaam.

Tegelijkertijd is eenzaamheid een moeilijk bespreekbaar onderwerp. Het doet pijn, maakt angstig, tast de gezondheid aan en het is zeer persoonlijk. Onder de titel Soms word ik wakker laten curator Alie Lucas en schrijver Adwin de Kluyver verschillende stemmen van eenzaamheid horen. De bezoeker wordt via een collectie objecten en korte verhalen een blik gegund in het leven én het hoofd van een reeks eenzame personages. De teksten dagen het publiek uit om na te denken over de eigen eenzaamheid en die van anderen.

Beeld Soms word ik wakker 1 klein.jpg

Soms word ik wakker

Soms word ik wakker en ik kijk naar het witte doosje met de gele knop. Overdag draag ik het alarm aan een bandje om mijn nek, ‘s nachts ligt het apparaatje onder handbereik op mijn nachtkastje. Wat gebeurt er wanneer ik zou drukken? Komt er dan een oplossing voor al mijn problemen? Klinkt er via de intercom een stem die naar mij wil luisteren? Is er altijd iemand voor me aan de andere kant van de zender? Als ik de zender ben, zou er ook een ontvanger moeten zijn. Ontvang mij, denk ik. Ik druk nooit.

Soms word ik wakker en tel de dagen af naar het volgende bezoek. Bij een hoog getal kan ik mij verheugen, naarmate het cijfer daalt, nestelt zich een knellende pijn in mijn maag. Alsof een hand mij van binnen knijpt, iedere dag een klein beetje harder. Ik denk: laat maar, bel maar af, wat moet ik zeggen, ik maak een lijstje, oefen het gesprek, het hoeft niet, doe het niet voor mij, het maakt me niet gelukkig, het maakt jullie niet gelukkig.

Soms word ik wakker en is het compleet donker. Ik zie geen enkel richtpunt boven me, het plafond is oneindig, ik ben eindig. Tussen de stilte en het zwart ben ik een korte pieptoon, een lichtflits. Meer ben ik niet.

Soms word ik wakker en voelt het alsof ik diep ben gevallen. Mijn bed is een put met wanden van hekwerk en beddengoed, een zacht, donker gat in de vloer van deze afdeling. Daar, diep in het duister, ligt op de bodem mijn ziel op een matras te spartelen, een geest opgesloten in een lichaam. Zo ver weg, dat ik er zelf niet bij kan, ik kijk naar mezelf en zie vooral buitenkant, oppervlakkig en zonder veel gevoel leef ik maar door. Ik moet door.

Soms word ik wakker van een stem. Steeds ben ik teleurgesteld wanneer er niemand is. De woorden waren slechts inbeelding. Ik verbeeld me dat de verpleegster iets in mijn oor fluistert als ik slaap. Of als ik sterf. Dat lijkt me heerlijk.

IMG_20180906_112128.jpg

Informatie

De tentoonstelling Soms word ik wakker - stemmen van eenzaamheid is van 27 september tot en met 1 december 2018 te zien in Sûnenz, Burgemeester Wuiteweg 140B, Drachten. De tentoonstelling is een initiatief van Alie Lucas (coördinator kunst Sûnenz) en Adwin de Kluyver (schrijver), in opdracht van ZuidOostZorg. Meer informatie: www.sunenz.nl. De expositie is vanaf december 2018 te zien in het Stadhuis van Dokkum.

Voor zorginstellingen en expositieruimtes die geïnteresseerd zijn in een tentoonstelling over eenzaamheid bestaat de mogelijkheid van bruikleen tegen vergoeding. Neem hierover contact op met Alie Lucas, coördinator kunst ZuidOostZorg, a.lucas@zuidoostzorg.nl

BenJ2.jpg

Er is iets groots, iets wilds en rustigs gaande


Er is iets groots, iets wilds en rustigs gaande


Tentoonstelling over ouderen, intimiteit en seksualiteit

'Er is iets groots, iets wilds en rustigs gaande', dat is de titel - afkomstig uit een gedicht van Vasalis - van een expositie over ouderen, intimiteit en seksualiteit, die vanaf 14 februari 2017 te zien was in Sûnenz in Drachten. Curator Alie Lucas, fotograaf Inge Nicolaij en schrijver Adwin de Kluyver portretteren in woord en beeld het intieme leven van een generatie. Werk van Nederlandse dichters vult de foto's en verhalen - vol wellust, weemoed, verlangen en eenzaamheid - aan.  Op deze pagina het verhaal van Yne.

Yne2.jpg

De echte Yne

Yne is uit de kast gekomen. Na bijna veertig jaar huwelijk overleed zes jaar geleden plotseling zijn vrouw. Toen pas durfde hij te zeggen wat hij bijna heel zijn leven al voelde: hij valt op mannen.

Als kind was hij een buitenbeentje. Hij groeide op in een slagersfamilie. Een jongen die van opera en ballet hield in een omgeving vol bloed en harde grappen. Huilen mocht niet. Je moet niet zo zeuren, zei zijn moeder dan.

Maar op elk potje past wel een dekseltje. En je hoorde te trouwen. Zo zijn de tradities, dat zijn de regels. Eenmaal ja is altijd ja. En dus stopte hij de gevoelens die hij sinds zijn jeugd altijd al voor mannen had ergens diep van binnen weg. Daar sprak je niet over. En hij wilde niemand pijn doen. Want hij hield ook heus van zijn vrouw.

Later, toen hij de familie van zijn vrouw had verteld, kreeg hij wel het verwijt dat hij altijd had gelogen. Terwijl het juist andersom was. Hij was het die het grootste deel van zijn leven te sociaal was geweest. Yne besodemieterde vooral zichzelf.

Toen hij weduwnaar werd, begon de ontdekkingsreis naar wie hij werkelijk was. Via een site leerde hij een man kennen. Ze chatten, ze werden vertrouwelijk, het klikte. En zie, ineens was Yne verliefd. Voor het eerst van zijn leven voelde hij vlinders in zijn buik. Terwijl hij altijd dacht dat dat een sprookje was. Een overjarige puber noemt hij zichzelf en hij giechelt even.

Want hij is dan wel 71, maar niet van steen. Ook wanneer je ouder bent, heb je behoefte aan seks. Maar niet zoals de jongeren van nu. Die willen meteen van dik hout en dat hoeft van Yne niet. Seks om de seks, daar is hij niet van. Er moet wel liefde in het spel zijn. Samen elkaar ontdekken. Wat vindt hij lekker, wat vind jij lekker. Die intimiteit, daar kan Yne erg van genieten. Maar wel een beetje langzaam graag. Op latere leeftijd gaan er wat kwalen meespelen. Bij teveel opwinding of stress moet je toch om je suikerspiegel denken. Je wilt geen hypo krijgen.

Inmiddels is het uit met zijn eerste vriend. Althans bijna. Yne maakt bij wijze van afscheid nog een schilderij voor hem. Een doek met een halfnaakte jongeman. En dan is het over. Voor het eerst in zijn leven voelt hij nu wat het is om echt liefdesverdriet te hebben.

Maar dat betekent niet dat zijn leven voorbij is. Hij gaat op reis, hij schildert, gaat naar het theater. En hij heeft zich ingeschreven op datingsites. Hij chat met iemand, En daar zal het ook bij blijven. De ander is getrouwd. En Yne heeft nu vergelijkingsmateriaal. Zijn vorige vriend is toch leuker. Een relatie of weer verliefd worden dat wil hij sowieso niet meer. Althans voorlopig, met een nieuwe vriendschap is hij ook al blij. Je moet jezelf wel een beetje beschermen.

Wanneer hij het moeilijk heeft of zich eenzaam voelt, dan zet hij soms een cd met muziek van Gustav Mahler op. Dan luistert hij naar liederen uit Des Knaben Wunderhorn, allemaal teksten over de zoektocht naar liefde. Het verhaal van zijn leven samengevat in een lied. Soms troost de muziek hem, soms wordt het verdriet nog groter. Maar je moet vechten voor jezelf, heeft Yne de afgelopen jaren geleerd. Niet een beetje in een stoel gaan zitten en jezelf zielig vinden. Dan kun je net zo goed meteen een touw kopen. Nee, je moet zelf de regie nemen in het leven. Voor hij de kist in gaat, wil hij toch eerst nog de echte Yne worden.

Yne Zijlstra (72), Leeuwarden

Yne1.jpg

Verlangen

Mijn lippen denk ik in jouw baard

mijn neus onder zijn oksels.

Vroeger;

 

wanneer ik weer kan slapen in jouw zweet

onthoud het dan.

 

Er zullen dromen samenvallen zonder meters tijd.

 

Maar – nee. Behoud verlangen:

dat wil eeuwigheid.

 

(Jet Langerak, uit: Roes, Stichting Universiteitsblad Groningen, 2012)

Yne3.jpg

Informatie

De tentoonstelling 'Er is iets groots, iets wilds en rustigs gaande' was van 14 februari tot en met 11 april 2017 te zien in Sûnenz, Burgemeester Wuiteweg 140B, Drachten. De tentoonstelling is een initiatief van Alie Lucas (coördinator kunst Sûnenz) en Adwin de Kluyver (schrijver), in opdracht van ZuidOostZorg. Meer informatie: www.sunenz.nl. De expositie was tot begin 2018 te zien op diverse locaties in Twente. Momenteel hangen de foto's en verhalen op de Hanze Hogeschool in Groningen.

Voor zorginstellingen en expositieruimtes die geïnteresseerd zijn in een tentoonstelling over ouderen, intimiteit en seksualiteit bestaat de mogelijkheid van bruikleen tegen vergoeding. Neem hierover contact op met Alie Lucas, coördinator kunst ZuidOostZorg, a.lucas@zuidoostzorg.nl

Geïnteresseerd in het werk van fotograaf Inge Nicolaij? Kijk dan hier.

IMG_20170828_124845~2.jpg

Naar Thule


Naar Thule


IMG_20170828_173754~2.jpg
Naar Thule - (c) Adwin de Kluyver.jpg

Naar Thule / After Thule

Foto-expositie van Adwin de Kluyver

Te zien op ISISA Islands of the World Conference, juni 2018 Leeuwarden / Terschelling

IMG_20170901_141551~2.jpg
IMG_20170827_112846~2.jpg
IMG_20170831_093949~3.jpg

Naar Thule / After Thule

Ergens waar de Noordzee en de Atlantische Oceaan elkaar ontmoeten, ging schrijver Adwin de Kluyver op zoek naar Ultima Thule, het mythische land aan het einde van de wereld. De foto's die hij tijdens zijn ontdekkingsreis maakte zijn 10 tot 14 juni 2018 te zien tijdens de ISISA Islands of the World Conference in Leeuwarden en op Terschelling. Voorjaar 2018 werd de serie geëxposeerd in Podium Vlieland.

De Griekse ontdekkingsreiziger Pytheas zeilde in de vierde eeuw voor Christus naar het Hoge Noorden. Ver voorbij de rand van de tot dan toe bekende wereld ontdekte hij de Shetlands en gaf deze ook toen al bewoonde eilandengroep boven Schotland de naam Thule. Adwin de Kluyver volgde de sporen van de Griekse zeevaarder en reisde naar de Shetland eilanden.

Tijdens zijn reis legde hij in zwart-wit beelden het hedendaagse Thule vast, een eilandengroep op de grens van beschaving en isolement. In zijn foto's toont hij steeds de rand tussen menselijke aanwezigheid en leegte. In januari 2019 verschijnt bij Uitgeverij Het Spectrum Het gedroomde Noorden - een atlas, een literair non-fictieboek waarin de noordelijke reisimpressies zijn opgenomen. De reis naar de Shetland-eilanden kwam tot stand dankzij een beurs van het Nederlands Letterenfonds.

De foto's uit deze serie zijn te koop. De beelden zijn afgedrukt in een formaat van 30 x 45 centimeter op waterbestendig Forex en worden geleverd met ophangsysteem. De oplage van de prints is 15. Geïnteresseerd? Stuur dan een mail.  

1 foto kost 75 euro.

2 foto's 140 euro.

3 foto's 200 euro.

4 foto's 250 euro.

Een serie van 10 kost 600 euro.